Tajne stowarzyszenia były bardzo popularne we Włoszech. W XIX wieku w południowych Włoszech występowały w niemal czystej postaci trzy podstawowe formy tajnych stowarzyszeń.

1. Carboneira – z „carbonari” tj Węglarze, odnosi się do średniowiecznej gildii ziemieślniczej aby bronić się przed bandytami.  Jest to włoska odmiana wolnomularstwa. Jest to tajny związek, który rozwinął się w kierunku partii politycznej. Wyrażała idee rewolucyjne, aby Włochy stały się wolnym zjednoczonym krajem z własną konstytucją.  Dlatego też gromadziła najtęższe głowy i najwybitniejsze osobistości często zajmując wysokie stanowiska państwowe. Wykazywali się patriotyzmem, uczciwością, roztropnością w działaniu i brakiem pokus skorumpowania.

2. Caldeari – tajny związek reprezentujący i działający na zlecenie rządu. Jego celem była likwidacja Carboniry!  Składali się z przestępców. Początkowo wyłonili się właśnie z Carboneiry, ponieważ stanęli za Ferdynandem I (tzw. Kotlarze), jednak opłacanie rządu zmieniło ich nastawienie doszczętnie. W swoich ślubowaniach przysięgali „wieczną nienawiść wobec wszystkich murarzy oraz ich protektorów”.

3. Decisi – tajny związek, który ukształtował się jako organizacja przestępcza. Przywódcą był ksiądz Cirio Annichiarico. Wprowadził rządy twardej reki. Małe grupy rabowały, plądrowały i wymuszały haracze. Ich motto brzmiało: „żałoba, śmierć, przeznaczenie, walka”. To właśnie z Decisi i za sprawą brutalności Cicrio, z czasem organizacja ta przekształciła się do przestępczej formy konspiracji, którą dziś znamy jako Camorry- czyli mafię. [1]

Motto karbonariuszy brzmiało: „Oczyszczenie lasu z wilków” (wilki to mieli być Francuzi, potem Austriacy i sprzymierzeńcy, zaś las – to symbol Włoch).

Karbonariusze a Iluminaci

1815 – donosiciel Pietro Dolce przekazał do Wiednia informacje dla kanclerza hrabiego Saurana, iż Carboneira została założona przez Iluminatów z Neapolu, a kierują nią londyńscy wolnomularze. Nazwa pochodzić zaś miała od małego klasztoru San Carbone, gdzie spiskowcy ponoć początkowo się spotykali. Faktem jest, iż wszyscy członkowie pochodzili od wolnomularstwa i nimi pozostawali. Mało tego, nawet stopnie wtajemniczenia, budowa, ceremonie inicjacyjne przypominają typowe obrzędy masońskie.  Ale spójrzmy na jedną postać…

Giuseppe Mazzani

Giuseppe Mazzani

Np. Giuseppe Mazzani włoski działacz demokratyczny i rewolucyjny, prawnik, publicysta. Należał do masonerii- był Karbonariuszem! .Utrzymywał ścisłe kontakty z Albertem Pike’iem, również masonem, który z kolei dążył do rozłamu Stanów Zjednoczonych Ameryki.

1821 – w następstwach ustaleń Kongresu w Lublanie, a wcześniej w Opawie Austriacy weszli do Neapolu. Król Ferdynand odzyskał władzę, odwołał konstytucję. Canosa – szef policji miał za zadanie wyłapać i wymordować wszystkich karbonariuszy. W taki sposób dzięki intrydze Klemens’a von Metternich’a ten chciał dowieść, iż położy kres międzynarodowemu spisku wolnomularzy – czyli mordy i anarchię w całej Europie. Spisek ten pogrzebał jakoby ład w całej europie  tj. ustanowiony po kongresie wiedeńskim w 1815 roku tzw. Święte Przymierze. [2]

Masoneria

Znamienne postacie

Giacomo Casanova (1725–1798) – awanturnik, hazardzista, pamiętnikarz oraz szpieg pracujący dla innych mocarstw podczas misji dyplomatycznych. W 1751 przeszedł trzy stopnie błękitne – za co siedział w więzieniu podejrzewany o spiskowanie.

O masonerii pisał:

„ Ten, kto do masonerii wstępuje tylko po to, by poznać tajemnicę może poczuć się rozczarowany; zaiste zdarza się, że nie udaje się to nawet po pięćdziesięciu latach bycia mistrzem masońskim. Tajemnica masonerii z samej swej natury jest nienaruszalna: mason poznaje ja wyłącznie intuicyjnie, nie rozumowo. Odkrywa ja pod wpływem spotkań w loży, obserwacji, przemyśleń i dedukcji”. „Bracia przeklęci. Historia masonerii„- Roberto Gervaso, [3 a]

Alessandro Cagliostrotwórca rytu egipskiego.

02.1908 – protestancki pastor Saver Fero w trakcie parlamenckiej debaty odciął się od frakcji Wielkiego Wschodu opowiadający się za antyklerykalizmem. Poparło go 11 lóż. Jako Wiceprzewodniczący najwyższej rady masońskiej określił, iż „masoneria, w słowach i na piśmie deklarująca apolityczność i neutralność wyznaniową, w rzeczywistości uprawiała politykę i dyskryminowała różne religie. Powstaje Wielka Loża Włoch z siedziba na Piazza del Gesu będąca tzw. Ugodowa, lojalna wobec Konstytucji Andersona powracając do odbudowy Wielkiego Architekta Wszechświata, odłączając się od Wielkiej Loży Wschodu uważając ją za wywrotową i skrajnie antyklerykalną. [3 aa]

Masoneria, polityka i faszyzm

1919 – Wielki Mistrz Wielkiego Wschodu Włoch zostaje D. Torrigianie (w 1916 – otrzymuje 31 stopień rytu szkockiego).Pojawiają się poszlaki współpracy a przynajmniej wymiany zdań z Mussolinim. M.in. to właśnie masoneria sfinansowała jego czasopismo „Popolo d’Italia” wg Emila Piattiego (świadka zdarzenia który posiadał nawet kopie finansowania, ale zostały skradzione)- 5 mln WWF i 1,5 mln WWW. [3 b]

Usprawiedliwiał faszyzm jako „konieczna rewoltę” która miała przywrócić w kraju praworządność. Oczywiście widząc fakty podsumował na zjeździe masonów w Mediolanie:

„Ideologie, a raczej instytuty, które wraz z faszyzmem zapanowały w naszym kraju, kłócą się z zasadami masońskimi”

Ruch faszystowskich bojówek – piszę Aldo A. Mola – zrodził się pod protektorem masonów (…) jeden z nich, deputowany Terzaghi wyjaśniał:

„Masoneria nie mogłaby istnieć w oderwaniu od realiów zycia, musi więc przenikać do wszystkich jego sfer, choćby po to, by obserwować i zachować czujność”.  [3 c]

1921 – w wyborach do parlamentu weszło sporo masonów.

1924 – Krajowa rada Faszystowska „Świadoma absolutnej konieczności, by niezłomnie bronic oralnego i ideowego dorobku faszystowskiej młodzieży, dostrzegając w tajnych sektach szkołę politycznej korupcji, (Rada) wnioskuje, żeby nikt powiązany z tajnymi stowarzyszeniami nie mógł, w imie rewolucji faszystowskiej, piastować funkcji urzędowych”. [3 d]

9.01.1925 – zakaz działalności wolnomularstwa na podstawie Mussoliniego.

Benito Mussolini (1883–1945)

Benito Mussolini (1883–1945)

Mussolini stwierdził:

„Nowoczesne państwo tym skuteczniej funkcjonuje jako państwo wolne i konstytucyjne, im mniej, w ramach praw przyznanych wszystkim obywatelom, toleruje i dopuszcza przywileje, których jedną z najszkodliwszych i najohydniejszych moralnie form jest dążenie do wymknięcia się spod kontroli innych”  Polityczna walka we Włoszech nie będzie toczyć się w atmosferze pełnej szczerości i otwartości wzajemnych stosunków i postaw, dopóki tajne sekty pod fałszywymi pozorami będą przenikać do wszystkich (partii) po to, by je wykorzystywać dla nieznanych i bliżej nie określonych celów czy interesów, by wypaczyć ich ducha, by je kontrolować lub wpływać na ich decyzje i weście by je wszystkie po kolei zdradzać, aż każda partia będzie się obawiać lub podejrzewać, zresztą nie bez racji, że może w jej szeregach czai się wróg”. [3 e]

„W Niemczech, Anglii czy Ameryce masoni sa dobroczynnym bractwem filantropów. Tymczasem we Włoszech tworzą tajną organizacje polityczną. Co gorsza, całkowicie zależą od paryskiego Wielkiego Wschodu. Chciałbym, aby włoscy masoni stali się tym, czym sa masoni angielscy czy amerykańscy „ braterskim, apolitycznym stowarzyszeniem wzajemnej pomocy”.  [3 f]

Zarzuty:

Masoneria włoska „ jest nośnikiem obcej, głównie francuskiej metalności, która nawet w samejk Francji uchodzi za anachroniczną” (…) odkrywająy ja płaszcz tajemnicy wypacza charakter i obyczaje „szczerego i prostolinijnego z natury” narodu; ograniczony, nieobiektywny i przestarzały antyklerykalizm „jest przyczyną głębokiego fermentu w spoiłeczeństwie i uniemozliwia, a przynajmniej utrudnia dialog pomiędzy faszystowskim p[aństwem a stolicą Apostolską”; loże kryją w sobie „ mafijną organizację reprezentującą czysto prywatne interesy”, osłonięte tajemnicą.

22.11.1925 – Wielki mistrz Wielkiego Wschodu Włoch – Domizio Torrigiani rozwiązuje loże we Włoszech.

P2 czyli Propaganda Due

Loża wolnomularska

1877 – organizacja P2, czyli Propaganda Due, była nieregularnym klubem stanowiącym część Wielkiego Orientu Włoch. Miała niewielu członków do momentu, gdy do władzy w klubie doszedł Licio Gelli, który w ciągu jednego roku zwiększył ilość członków do ponad tysiąca osób.

1944 – Gelii powtórnie zakłada organizację i staje się jej „Mistrzem Krzesła”. Gelli był byłym faszystą, „czarną koszulą” w rządzie Mussoliniego i służył jako łącznik między rządem Mussoliniego a Trzecią Rzeszą. Uczynił z P2 w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych włoski gabinet cieni, nawiązujący do nurtu faszystowskiego. Klub Gelliego zawierał czterech Ministrów Gabinetu – przewodniczących wszystkich trzech włoskich organizacji wywiadowczych, czterdziestu ośmiu członków parlamentu, setki oficerów wojskowych, a także śmietankę włoskich przemysłowców, bankierów i dyplomatów. Gelli rozwinął również kontakty poza Włochami, szczególnie z Alexandrem Haigiem i Henrym Kissingerem oraz innymi członkami CIA.

Celem nie jest już kościół katolicki a komuniści. Jeżeli wygrać wybory (a Włoska Partia Komunistyczna była finansowana przez ówczesny ZSRR) infiltrowali państwo aby w razie takiej sytuacji wywołać pucz wojskowy.[3] Lożę wpierał Roberto Calvi – znany jako bankier Boga.

Gelli po upadku rządu Mussoliniego spędził kilka lat w Argentynie i twierdził, że był bliskim przyjacielem prezydenta Juana Perone. Kilku członków rządu wojskowej junty w Argentynie, wśród nich także ówczesny prezydent – okazało się być członkami P2. Wpływ, jaki miała ta grupa na działania rządu Argentyny jest niejasny, ilustruje to jednak międzynarodowy zasięg P2.

Organizacja razem z Lożą Monte Carlo należała do powojennego podziemia faszystowskiego we Włoszech. 1976 – Wielka Loża  Wschodu Włoch (Grande Oriente d”Italia) wykluczyła P2 z włoskiego wolnomularstwa.

Ujawnieni członkowie

03.1981 – włoska policja przeszukała dom szanowanego mistrza Licio Gelliego i znalazła listę zawierającą nazwiska najbardziej prominentnych osób we Włoszech. Znajdowali się na niej między innymi premier Silvio Berlusconi oraz jego osobisty przyjaciel – George W. Bush.

Silvio Berlusconi

Powiązanie z Watykanem

Najbardziej dostrzegalna działalność grupy P2 angażowała na bardzo wysokich szczeblach Watykan. Roberto Calvi, nazywany „bożym bankierem”, prowadził sprawę upadającego banku Banco Ambrosiano. Instytucję tę podejrzewano w 1981 roku o złamanie prawa przy transferze poza granice Włoch ogromnej sumy 27 milionów dolarów. Oskarżony również o pranie brudnych pieniędzy dla mafii. Bank Banco Ambrosiano zbankrutował w 1982 roku. Calvi miał oczywiste związki z Licio Gellim, który doprowadził do odkrycia P2 i niesławnej listy członków klubu. Jednym z tych, które zainwestowały w Banco Ambrosiano ogromne sumy, był Bank Watykański, któremu szefował wówczas arcybiskup Paul Marcinkus. Ten ostatni próbując zwiększyć budżet Stolicy Piotrowej, związał się z Calvim i jego nielegalną działalnością, a także prawdopodobnie z klubem – Marcinkus, chcąc uniknąć aresztowania, ostatecznie uciekł z Włoch do Sun City w stanie Arizona w USA. Tam zmarł w 2006 roku, do końca chroniony przez watykański paszport. Watykan musiał wypłacić wierzycielom Banco Ambrosiano ponad 250 milionów dolarów odszkodowania. W odpowiedzi na wysunięte przeciwko swojej osobie zarzuty, arcybiskup Marcinkus zauważył w 1986 roku, że „kościół nie może się utrzymywać tylko ze zdrowasiek” (wypowiedź cytowana przez londyński magazyn „The Observer” – przyp. Ivellios). Obecnie przypuszcza się, że większość splądrowanych środków finansowych Banco Ambrosiano przeszło w ręce członków P2.

Najdziwniejszym aspektem skandalu z Bankiem Watykańskim był sposób, w jaki zginął Calvi. W 1982 roku znaleziono go powieszonego pod mostem Blackfriars w Londynie. Jego śmierć określono jako zabójstwo, ale najbardziej interesujące jest to, że organizacja P2 często używała nazwy „The black friars” (czarni bracia).

LOŻA P2

Najbardziej znaną lożą współczesnej Europy była (a zdaniem autora jest nadal) loża P2 (Propaganda Due). P2 działała już za rządów Mussoliniego, wtedy to bracia z tej loży zajmowali się w ramach reżimu faszystowskiego mordowaniem i torturowaniem przeciwników faszyzmu, brali też udział w walkach w Hiszpanii po stronie generała Franco i w ramach Waffen SS. P2 zarabiała kasę na handlu narkotykami, finansowała terroryzm neofaszystowski, inspirowała terror lewicy i neofaszystów, organizowała wespół z CIA zamachy bombowe, szkoliła do walk partyzanckich za pieniądze CIA (według planów NATO w Włoszech, Francji, Belgii, Grecji, Portugalii, Luksemburgu, Holandii, Danii, Norwegii, RFN tworzono odziały partyzanckie na wypadek wojny z blokiem komunistycznym).

Jednym z najbardziej znanych aktów terroru związanych z lożą P2 było zabicie Aldo Moro. Aldo Moro był politykiem chadecji zainteresowanym współpracą z komunistami. Chciał uniezależnienia Włoch od USA i Watykanu. Jako premier w czasie wojny Jom Kipur w 1972 roku odmówił USA współpracy w pomocy militarnej dla Izraela, uznał OWP i sprzedawał broń Palestyńczykom. W 1978 roku został porwany przez zachodnioniemieckich lewicowych terrorystów z Czerwonych Brygad (organizacja ta była zinfiltrowana przez tajne służby Republiki Włoskiej i RFN). Zdaniem autora „Czarnej księgi masonerii” zachodnioeuropejskie i amerykańskie służby specjalne związane z P2 wspierały likwidacje Aldo Moro by nie dopuścić komunistów do udziału we Władzach Republiki Włoskiej (pisał o tym jeden z członków P2 Mino Peccorelli – za co został przez masonerie zlikwidowany oraz emerytowani agencji CIA). W czasie porwania policja i służby specjalne wykazały się bezczynnością (nie można się temu dziwić – większość członków sztabu kryzysowego z policji i tajnych służb była członkami P2). W czasie śledztwa w sprawie zabójstwa Aldo Moro włoscy śledczy niezbicie wykazali związki lewicowych terrorystów z prawicowymi radykałami z P2). Przed swoją śmiercią w niewoli Czerwonych Brygad Aldo Moro pisał pamiętniki i listy obnażające kulisy włoskiej polityki (wszyscy którzy poznali treść tych pism w tym i śledczy służb specjalnych zostali zlikwidowani). Po 55 dniach uwięzienia Aldo Moro został zbity, kilka osób związanych z jego zabójstwem udało się osadzić. Komisja śledcza włoskiego parlamentu badająca sprawę zabójstwa Aldo Moro została zlikwidowano po dojściu do władzy Silvio Berlusconiego.

Jednym z głównych braci był Licio Galli, działacz faszystowski, który pod koniec II wojny światowej przyłączy się do antyfaszystowskiej partyzantki. Po wojnie zajął się przerzutem nazistów do Ameryki Południowej (między innymi Klausa Barbie który w Ameryce Południowej zorganizował szwadrony śmierci). Po emigracji do Ameryki Południowej współpracownik Perona w Argentynie, od 1965 mason, od 1972 konsul honorowy Argentyny w Republice Włoskiej i handlarz bronią. Pomimo że był protestantem papież Paweł VI przyjął go do Zakonu Maltańskiego. Licio Galli był też współpracownikiem CIA, amerykańskiego oraz włoskiego kontrwywiadu wojskowego. Po powrocie do Włoch był współudziałowcem fabryki materacy produkującej na zamówienia rządowe oraz działaczem chadecji. W 1967 został członkiem loży P2 a z czasem wielkim mistrzem tej loży. Jego bratem z loży był Michele Sidona bankier Cosa Nostra, Watykanu, masonerii, CIA i finansjery. Michele Sidona transferował kasę CIA dla włoskiej prawicy by nie dopuścić do przejęcia władzy we Włoszech przez komunistów, dla mafii prał brudną kasę (z prostytucji, pornografii, handlu narkotykami). Innym bratem z loży P2 był Roberto Calvi. Roberto Calvi w wojnie domowej w Hiszpanii brał udział po stronie Franco, w II wojnie światowej walczył w Waffen SS, po wojnie był bankierem mafii. Wśród członków P2 byli reprezentanci: chadecji, faszystów, monarchistów, Opus Dei, Rycerzy Maltańskich (w tym wielki mistrz Zakonu Maltańskiego i przyjaciel papieża Pawła VI Umberto Ortolani), mafii, przedsiębiorców, armii, sadownictwa, policji, wywiadu, tajnych współpracowników CIA. P2 kreowała włoską politykę (P2 zlikwidowała szefa jednej z instytucji prokuratorskich i samą instytucje która zagrażała interesom P2, zleciła zabicie wielu prokuratorów badających przestępstwa loży). Loża P2 była jedną z wielu lóż tworzących układ mafijny w Europie, Unii Europejskiej i wschodniej Europie. P2 miała też związki z amerykańską partią republikańską, dyplomacją USA i CIA (do lat 50 XX wieku USA ingerowała w europejską politykę w duchu masonerii np. poprzez organizacje lóż masońskich na terenie baz NATO).

Podczas rewizji domu wielkiego mistrza P2 Licio Galli w marcu 1981 roku włoska policja znalazła listę ponad 1000 masonów z loży P2, tajne dokumenty włoskiego rządu i dossier elit politycznych Republiki Włoskiej. Wśród członków loży P2 znalazło się 180 generałów, 52 wysokich oficerów żandarmerii, 37 wysokich oficerów policji, 150 parlamentarzystów, 14 sędziów, 50 przemysłowców i bankierów, 10 głównych dziennikarzy i redaktorów naczelnych, 100 kardynałów i biskupów zrzeszonych w Loggia Ecclesia. Spośród 2500 członków loży P2 poznano nazwiska tylko połowy masonów (w tym Silvio Berlusconiego i wielu jego dzisiejszych ministrów). P2 miała swoich współpracowników w Argentynie, Urugwaju, Wenezueli, Paragwaju, Boliwii, Nikaragui, Francji, Hiszpanii, Portugalii, Niemczech, Szwajcarii i USA.

Sam Licio Galli zagrożony aresztowaniem w następnym miesiącu zbiegł do Ameryki Południowej. Półtorej roku później pod fałszywym nazwiskiem został aresztowany w Szwajcarii, jednak udało mu się uciec z szwajcarskiego aresztu (szwajcarska policja niezbyt go pilnowała). W 1987 wrócił dobrowolnie do Szwajcarii i podał się aresztowi. W 1988 został wydany Włochom, we włoskim więzieniu przesiedział 7 miesięcy.

Zdaniem autora „Czarnej księgi masonerii” masoni we Włoszech mordowali wszystkich polityków którzy chcieli zwalczać mafię. Przyczyną tej zażyłości między masonerią a mafią było to że masoneria czerpała ogromne zyski z bycia pośrednikiem między mafią a władzami. Włoska masoneria zrzeszając policjantów, pracowników wywiadu, sędziów i polityków, sprawiała że włoscy masoni działając w zmowie wzajemnie zapewniali sobie bezkarność.

Zdaniem Guido Grandt najbardziej znanym masonem w Unii Europejskiej jest zdaniem autora książki premier Włoch Silvio Berlusconi (związany z Opus Dei, ociec wysyłający dzieci do szkoły sztajnerowskiej, wieloletni premier, założyciel partii Forza Italia, właściciel 150 firm, udziałowiec banków i firm ubezpieczeniowych, właściciel stacji telewizyjnych, firm ubezpieczeniowych, domów towarowych, drużyny AC Milan, majątku wartego 40 miliardów dolarów). Berlusconi do P2 wstąpił w 1972 roku. W loży otrzymał numer 1816 i kod E.19.78, przydzielono go do grupy 17, jego akta miały sygnaturę 0625. W 1988 w trakcie procesu sąd włoski potwierdził jego członkostwo w masonerii. W swojej posiadłości zbudował sobie masoński grobowiec. Zdobycie władzy uchroniło Berlusconiego przed bankructwem. Berlusconi dzięki wsparciu braci (polityków i biznesmenów) zrobił karierę, w zamian promował masonów w swoich mediach i cenzurował negatywne informacje o masonach. Kiedy Berlusconi był premierem odebrał „urzędnikom dochodzeniowym prawo do wystawiania nakazów aresztowania w wypadku korupcji politycznej i przestępczości finansowej” (między innymi brat Berlusconiego był zagrożony aresztowaniem) oraz próbował wprowadzić kary dla dziennikarzy piszących o skazanych w sprawach korupcyjnych. Pomimo licznych postępowań prokuratorskich w sprawie przestępstw Berlusconi pozostał bezkarny. Po drugim przejęciu władzy Berlusconi wprowadził amnestie dla: przestępców podatkowych, obsadził listy wyborcze swoimi kumplami zapewniając im immunitet parlamentarny, zapewnił bezkarność wielu przestępcom gospodarczym, wprowadził przepisy pozwalające oskarżonym na zmianę oskarżycieli (co doprowadził do ponownego rozpoczęcia postępowania i unieważnienia się przestępstwa). Berlusconi zatarł wszelkie wyroki wobec siebie i swojej kliki. Z wymiaru sprawiedliwości, parlamentu i publicznych mediów uczynił swoje prywatne narzędzie. Uczynił republikę włoską republiką bananową. Równolegle z tym jak doprowadził gospodarkę Włoch do kryzysu sam został miliarderem.

Związany z masonerią był były premier Republiki Włoskiej Giulio Andreotti (chadek, związany z neofaszystami, wspierający Opus Dei, przyjaciel papieży Pawła 6 i Jana Pawła II). Dzięki Andreottiemu masoni z loży P2 zdobyli kontrole nad włoskimi służbami specjalnymi. [a]

http://wolnemedia.net/polityka/masoneria-w-unii-europejskiej/

Koniec P2

Powołana przez włoski parlament komisja wyjęła spod prawa tajne organizacje, mimo iż nie była w stanie niczego udowodnić większości członków klubu P2. W większości uniknęli oni odpowiedzialności i prawdopodobnie do dziś mają wpływ na włoską politykę.

Licio Gelli za swoje związki z upadkiem Banco Ambrosiano spędził pewien czas w więzieniu. Został jednak warunkowo zwolniony i ponownie postawiony w stan oskarżenia. Wcześniej zatrzymany we Francji, nieco później zniknął w noc poprzedzającą powrót do więzienia. Spędził w więzieniu kilka lat, teraz jednak z powodu problemów zdrowotnych odbywa areszt domowy.

Nominowany w 1996 roku do literackiej nagrody Nobla Gelli bronił P2 jako organizacji posiadającej ostateczny neofaszystowski cel, którym była autorytarna demokracja. Posunął się nawet dalej, twierdząc, iż rząd Berlusconiego wprowadzał w życie ideały tej organizacji.

P2 pozostaje jedynym przypadkiem, gdzie zbrodnicza organizacja w formie czarnej masońskiej grupy, stała się w państwie gabinetem cieni i pozwoliła na sformułowanie neofaszystowskiego rządu. Została jednak zdemaskowana przez własną działalność finansową. Lista wybitnych członków P2 naprawdę przeraża, znaleziono również zapis zawierający określenie misji, którą stanowiło nic innego jak przejęcie Włoch. Byli członkowie tej grupy wciąż mają silny wpływ na włoską politykę. Nowy spisek zawiązany w 1990 roku, który ujawniono, miał na celu odłączenie wyspy Sycylii od Włoch. Także ten wątek wydaje się angażować Licio Gelliego, a także rząd Libii i mafię sycylijską.[4]

Watykan i jego tajemnice

1738 – katolikom zakazano wstępować do lóż masońskich, nawet pod groźbą ekskomuniki.

1982 – przypomniał powyższy nakaz Jan Paweł II.

W Watykanie znajdują się dwa przeciwstawne, bezwzględne organizacje walczące o władze w Stolicy apostolskiej. Jezuici i Opus Dei.

Jezuici

Towarzystwo jezusowe – powstało celem kontrreformacji w Europie , kiedy to doszło do rozłamu chrześcijaństwa na przełomie XVI i XVII wieku przez reformy Kalwina w Genewie (kalwiniści), Luteranie w Wittenbardzie (luteranie) oraz Zwingli w Zurychu. Jezuici , tak naprawdę organizacja od brudne roboty w tej kwestii działali i kierowali się wg motta „cel uświęca środki”.

1773 – papież Klemens XIV rozwiązał towarzystwo. ( We Francji parlament zdelegalizował Jezuitów już w 1764 roku). Powód? M.in. odkrycie statusu zakonnego owej organizacji. a mianowicie z godnie z którym Towarzystwo Jezusowe nie podlega żadnemu ziemskiemu panu, tylko i bezpośrednio papieżowi. [5]

Opus Dei

Tajna organizacja powstała w natchnionej wizji księdza Josemania Eseriva w czasie rekolekcji w rezydenci misjonarzy św. Wincentego w Madrycie.

Artykuł w trakcie pisania

——————————————–

[1] Tajemnicze związki, Klaus-Ridiger mai, str. 39.

[2] Tajemnicze związki, Klaus-Ridiger mai, str. 69.

[3] Tajemnice związki, Klaus-Rudiger Mai, str.347.

[3 a] „Bracia przeklęci. Historia masonerii„- Roberto Gervaso, str. 150

[3 aa]Tamże, str. 235

[3 b]  Tamże, str. 308

[3 c] Tamże, str. 310.

[3 d] Tamże,str. 320

[3 e] Tamże, str. 324/325

[3 f] Tamże, str. 327

[4] Angelo Corelli, The Paranormal Report, sierpień 2007
Tłumaczenie i opracowanie: Ivellios, http://www.paranormalium.pl

[5] Tajemnicze związki, Klaus-Ridiger mai, str. 175.

Reklamy