Stworzono  ujednolicone procedury postępowania ze stycznością z UFO we wszystkich segmentach wojska: od marynarki, przez siły lądowe po najważniejsze w tym wypadku lotnictwo. Powstają centra zajmujące się tylko analizowaniem sprawy UFO.

1951 – Rozkaz JANAP-146 (uzupełniony następnie w 12.1953 roku). Obejmuje całokształt instrukcji zachowania się wojska wszystkich jednostek na wypadek zetknięcia się z UFO. Rozpoczyna się dyrektywą: „Instrukcje o przekazywaniu raportów żywotnej wagi dotyczących obserwacji lotniczych” – tzw. CIRVIS (Communication Instructions for Reporting Vital Intelligence Sighting from Aircraft).

Dyrektywa 102 – żąda by oznakowanie CIRVIS stosować tylko przy przekazywaniu informacji o UFO posiadających rzeczywiste znaczenie najwyższej wagi dla państwa.

Dyrektywa 201 – stwierdza iż raporty o UFO musza być oznakowane międzynarodowym hasłem „urgensy” (tj. pilne) i przekazywane natychmiast, na zasadzie priorytetu wojskowego lub na zasadach alarmu.

JANAP-146

Dyrektywa 206 – nakazuje kierowanie raportów CIRVIS do Naczelnego Dowództwa Obrony Przestrzeni Powietrznej kraju, Sekretarza Stanu ds. Obrony oraz najbliższe dowództwo armii.

Jedna z ostatnich dyrektyw ostrzega iż „przekazanie lub ujawnienie informacji (…) w jakikolwiek sposób osobom nieuprawnionym jest prawnie zakazane” (podlega pod ustawę o szpiegostwie paragraf 793 i 794 art. 18 USC) i że „w wypadku naruszenia prawa, kara ,może dochodzić do 10 tyś $ oraz 5 lat więzienia”.[1]

28.08.1953Dyrektywa AFR-200-2  (która sygnatura zostałam zmieniona 19.09.1966 roku na 80-17) – szczegółowo ustala cel obserwacji UFO. I tak czytamy:

stwierdzić, czy UFO stanowi dla sił Stanów Zjednoczonych potencjalne niebezpieczeństwo, a także wykorzystać dane naukowe i techniczne, które podczas obserwacji uda się zebrać”.

Dodatkowo do AFR-80-17 była dołączona 12 – stronnicowa ankieta (załącznik) z rysunkami i pytaniami pomagającymi w zdobyciu jak najdokładniejszych danych o UFO. Dodatkowo dyrektywa ta wymienia 3 jednostki wyłącznie do których powinno się zgłaszać informacje na temat UFO. Są to tzw. supersecret groups: Dowództwo Służby Informacyjnej Kontrwywiadu w Pentagonie, 4602d Air Intelligence Service Squadron (Szwadron Zwiadu Lotniczego) i ATIC w Dayton w stanie Ohio, gdzie powinno się przesyłać wszystkie dowody rzeczowe „1) fragmenty nieznanych obiektów latających, które bezwzględnie od nich pochodzą lub pochodzić mogą, 2) zdjęcia ekranów radarowych, pozwalające ocenić manewry i prędkość latających spodków  3) oryginalne zdjęcia latających talerzy”.[2]

17.02.1954 – Kontrwywiad Transportu Wojskowego zorganizował w hotelu Roosvelta w Hollywood konferencję z przedstawicielami Stowarzyszenia Pilotów Przedsiębiorstw Linii Lotniczych, aby „poprosić” o natychmiastowe przekazywanie informacji o UFO do najbliższej bazy lotniczej, oraz nieprzekazywaniu tego faktu do opinii publicznej dla dobra najwyższej wagi państwa.

14.09.1959 – w lotnictwie Departament of Air Force wydaje regulamin lotniczy dla pilotów odnośnie UFO (Air Force Regulation – AFR). [3]

Dyrektywa AFR-200-5: zobowiązywała wszystkich oficerów kontrwywiadu w każdej amerykańskiej bazie lotniczej na całym świecie do bezzwłocznego telegraficznego informowania o każdej obserwacji UFO najbliższy ośrodek decyzyjny Sił Powietrznych USA oraz ATIC (Air Technical Intelligence Center – czyli Centrum Technicznego Wywiadu Lotniczego) w Dayton. Dodatkowo dyrektywa ta pozwalała każdemu pracownikowi programu Blue Book bezpośrednio łączyć się z dowolną bazą lotniczą w sprawie UFO, omijając drogę służbową.[4]

Marine Report Procedure nr OPNAV 94-P 3B”, przygotowany przez sztab generalny marynarki wojennej USA, który opisuje system alarmowy nieprzyjacielskich jednostek, do których zaliczono w tym i UFO.

1975 – dla całego personelu lotniczego powstaje „USAir Force Instructions”- w której znajduje się szczegółowa klasyfikacja UFO. [5]


[1] „Nieznane obiekty latające. NOL jako fenomen psychospołeczny”, tom 2, Lucjan Znicz, str. 171

[2]  Tamże,  str 172

[3] Tak więc JANAP-146 zawiera się w AFR.

[4] Nieznane obiekty latające. NOL jako fenomen psychospołeczny”, tom 2, Lucjan Znicz, str. 171

[5] Nieznane obiekty latające. NOL jako fenomen psychospołeczny”, tom 2, Lucjan Znicz, str. 153