11.02.1953 – Dziennik „Toronto Star” ogłasza produkcję latających spodków w zakładach Malton w prowincji Ontario. Właścicielem była kanadyjska filia brytyjskiego koncernu lotniczego A.V.Roe AvroCanada. Rzekoma prędkość miała wynosić 2200 km/h oraz posiadać broń ochronną. Wkrótce sama firma oświadczyła że rozpoczęcie montażu przesunięto w czasie za min 6 lat.

Projekt Y – modele Spade i Omega

10.1953 – Powstaje Projekt Omega. Prace do chwili publikacji pochłonęły- co zostało wykazane w zestawieniu budżetowym firmy- 200 mln USD! Dodatkowo wyszło na jaw, że trwają rozmowy przetargowe z firmą Rogal Canadian Air Force o zakupieniu kilku takowych egzemplarzy. 1

11.1953 – Prototyp Omegi zademonstrowano grupie 25 gości, przybyłych do USA z całego świata.

Model SPADE

Model SPADE 1952 R.

omega

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1954 – Oficjalna informacja ogłoszona przez władze kanadyjskie, iż Projekt Omega zarzucono, gdyż „nie znaleziono użytecznego zastosowania”! Jest to bardzo ciekawe stwierdzenie, ponieważ okazało się, że prowadzono ściśle tajne projekty równoległe z Omegą.

Program Y-2 (Projekt Y-Ypsylon) [projekt 1794]

Z odtajnionych materiałów wynika, że amerykańskie lotnictwo wojskowe (USAF) zleciło, obecnie nieistniejącej kanadyjskiej firmie Avro Canada, prace nad wyjątkowym „samolotem” w ramach „Projektu 1794”. Maszyna miała być niemal idealnym odwzorowaniem tego, co obecnie znamy jako różnego rodzaju UFO, czyli latającym spodkiem o niezwykłych możliwościach lotnych (zamysł myśliwca bojowego). Samolot powstały w wyniku prac Kanadyjczyków miał w fazie wstępnych testów okazać się „bardzo obiecujący” i ostatecznie oszacowano, że maszyna może osiągnąć nawet prędkość trzech do czterech Machów na wysokości ponad 30 kilometrów. Zasięg miał być jak na tamte czasy dość znaczny, około 1800 kilometrów. [1]

Model WS606A

Model WS606A

Miał to być samolot pionowego startu o prędkości naddźwiękowej lotu . Koszt jednej sztuki tego modelu miał kosztować około 50 mln. John Frost był głównym inżynierem projektu. Prawdopodobnie były trzy modele. Powyższy szkic przedstawia prototyp o parametrach: 35 m długości, rozpiętości skrzydeł 8,8 metra  i zasilany miał być przez sześć silników. (trzecia wersja miałaby być mniejsza, z tylko dwoma silnikami). [2]

 

 

 

 

 

 

 

 

15.02.1955  Program Silver Bug (Srebrny Chrząszcz – nr kodowy 9961) rozpoczyna prace w Bazie Sił Powietrznych Wright-Patterson w stanie Ohio. jest to prawdopodobnie kolejna seria Zaprojektowany przez dr. Richarda Miethego (tego samego drogi czytelniku, który pracował w Niemczech nad „Cudowną bronią”, a został zwerbowany przez Projekt Spinacz). W realiach tego okresu tj: lat 50 –tych XX wieku, projekt ten wielokrotnie przewyższał każdy konwencjonalny statek powietrzny, a mimo to jego realizacja została zawieszona. Dane te zostały odtajnione dopiero 25.03. 1995 roku!   Patrz raport.  Projekt zamknięto w 1961 r.

 

Project-1794-Fig-1-Cutaway-of-Aircraft-Structure

Model Y -2

Project-1794-Fig-2-Cutaway-of-Aircraft-Structure

Model wersja 2

 

1794

 

 

1953 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10.1955 – Donald Quarles, sekretarz Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych, wydał oświadczenie nawiązujące do powstałych licznych spekulacji.

1960 – sformułowano teorię pracy silnika strumieniowego. Gdzie prawdopodobnie w latach 80- tych zaczęto wykorzystywać w praktyce, specjalnie wybudowanych prototypowych samolotach o tym silniku niekonwencjonalnym. Silnik strumieniowy używa  fali uderzeniowej wywołanej przez eksplozję, odbijając się od „ścian” wytwarzając w ten sposób toroidalny wir wokół silnika.

 

Avrocar

Latający spodek miał być samolotem bliskiego wsparcia i odgrywać taką rolę jak Jeep w wojskach lądowych – zgodnie z pomysłem wojskowych miał być uniwersalną latającą platformą, na której można byłoby montować różne modele uzbrojenia, ograniczone jedynie udźwigiem sięgającym 450 kg. Latający spodek, który dorobił się oznaczenia VZ-9 Avrocar, miał być maszyną dwuosobową, z pojedynczymi kabinami umieszczonymi mniej więcej po przeciwległych stronach. We wnętrzu kadłuba umieszczono trzy silniki turboodrzutowe Continental J69-T-9. Silniki napędzały umieszczoną w centralnej części spodka turbinę. Dzięki efektowi Coandy Avrocar miał unosić się w powietrzu, osiągając przy tym prędkość ponad 480 km/h, 3-kilometrowy pułap i zasięg 1600 km. Założenia konstruktorów były zatem bardzo ambitne, a wojsko nie skąpiło środków na broń, która miała zrewolucjonizować pole walki. Na ściśle tajny projekt Avrocara wydano 10 mln dol.[3]

1959 –  prototyp był gotowy. prognozy okazały się lipne…

Avrocar 2

Avrocar model VZ-9

Ogólna charakterystyka

  • Załoga: 2
  • Pojemność: 1 obserwator / inżynier
  • Średnica: 18 stóp (5,5 m)
  • Wysokość: 3 ft 6 in (1,07 m)
  • Powierzchnia skrzydeł: 254 m² (23,6 m 2 )
  • Masa własna: 3000 funtów (1361 kilogram)
  • Maksymalna masa startowa: 5560 funtów (2522 kilogram)
  • Napęd: 3 × Continental J69-T-9 silniki turboodrzutowe, 660 funt (2,9 kN) każdy ciąg

Wydajność

  • Prędkość maksymalna: 300 mph (483 km/h – szacowana), 35 mph (56 km / h) (rzeczywista)
  • Zasięg: 1.601 km – szacowana , 127 km – rzeczywista)
  • Pułap: 10000 stóp (3048 m) (szacowana), 3 ft (0,91 m) (rzeczywista)

 

 

 

 

 

 

 

Koniec części 2.

Ripsonar

——————————————————————————————————————————————————

[1] – http://www.tvn24.pl/internet-hi-tech-media,40/projekt-1794-usa-odtajniaja-plany-swojego-ufo,280993.html

[2] – http://www.laesieworks.com/ifo/lib/AVRO-WS606A.html

[3] – http://gadzetomania.pl/2012/07/22/niezwykle-konstrukcje-cz-10-vz-9-avrocar-wojskowe-latajace-spodki-nie-sa-fikcja/vz-9-avrocar/top