1317 – Robert Bruce, przodek dynastii Stuartów zakłada Braterstwo Różokrzyża związane z Templariuszami.  Stuartowie byli przez cały swój okres również patronami wolnomularstwa. Tak więc szkocki ryt wolnomularstwa jest równocześnie przesiąknięty ideami różokrzyżowców. XVII wiek jest zintegrowaniem tych dwóch ruchów. Ale stopień Różokrzyżowca pojawił się w Europie dopiero w XVIII wieku.

1601 – król Szkocji Jakub VI (a następnie Anglii jako Jakub I – kiedy to w 1603 roku doszło do zjednoczenia Anglii ze Szkocją) był Wielkim Mistrzem Loży Scone. To właśnie podwójne królowanie umożliwiło wolnomularstwu szkockiemu przybyć do Anglii. Jego syn i wnuk tj. Karol I i Karol II również patronowali wolnomularstwie.

1688 – do tego roku w Anglii i Szkocji skończyło się wolnomularstwo Stuartów nazywane Jakobitami, od imienia króla Jakuba II który podczas rewolucji udał się na wygnanie. Proklamował naukę społeczną oraz był bardzo liberalny, jak na tamte czasy. Np. w 1687 wydał Deklarację wolności sumienia, zawierającej ideały powszechnej tolerancji i wolności religijnej:

„… i ściśle oznajmiamy i rozkazujemy wszystkim naszym poddanym, iż dajemy im swobodę co do spotkania się i służeniu Bogu w ich własny sposób i wedle własnego obyczaju…”. [1]

1703 –  od tego roku zaczyna się wolnomularstwo hanowerskie, ponieważ na tronie zasiada niemiecka elektorka Zofia Hanowerska z Niemiec. Ignorowano hermetyzm, Stowarzyszenie  stało się klubem towarzyskim dżentelmenów pozbawione korzeni prawdziwego wolnomularstwa. Zajmowanie się sztukami wyzwolonymi i filozofią naturalną zastąpiono rzeczy takie jak tolerancja i dobra wola, równość oraz cel: budowanie świadomego społeczeństwa. Zmiana kierunku idei stowarzyszenia prowadziła do konfliktu lóż, które podzieliły się na tzw. regularne i nieregularne (odnośnie podporządkowania Wielkiej Łoży Anglii lub nie) jak i uznające monarchie Stuartów (Jakobini) których z czasem nazywano Torysów którzy byli w opozycji do Wigów.

Wigowie – to hanowerska arystokracja należąca do lóż regularnych, czyli podległych Wielkiej Loży Anglii, zwani Nowoczesnymi. Wigowie mieli jedną przewagę, ponieważ arystokracja ta była ściśle powiązana z władzą.

1799 – premier William Pitt wprowadził Ustawę o nielegalnych stowarzyszeniach, z których wykluczone było wolnomularstwo legalne, a więc regularne, kierowane przecież przez rodzinę królewską (Król Jerzy 1, 2 i 3). [2]

Torysowie– to szynkarsko-klubowe ruchy nieregularne ( głównie Irlandczycy , a więc nie mogąc wejść do lóż angielskich, pozakładali własne), w których należało wiele starszych rodzin ziemiańskich wiernych tradycji Stuartów (Jakobinów). Konflikt rzecz jasna opierał się faktycznie o przekonania polityczne które rozrastał się do niebezpiecznych rozmiarów.

uzupełnienie lada dzień


[1] „Cień Salomona” – Laurence Gardner, str.23

[2] Tamże, str. 92

Reklamy