Ślad dużych głów/czaszek

Jak się okazuje Echnaton oraz jego żona Nefretete posiadali duże jajowate głowy. Ich synem był Tutenchamon, który również tą cechę odziedziczył.

Ponoć Echnaton razem z 6 córkami uciekli do Egiptu z Arką Przymierza.

Pierwsza wiara monoteistyczna

Amenhotep IV – wprowadził w Egipcie po raz pierwszy religię monoteistyczną, tj kultywującą jednego boga stwórcę. Jedynym przedstawieniem tego bezimiennego bóstwa miała być tarcza słoneczna tzw. Aton [1], otoczona koroną promieni: wszechmocna, życiodajna siła podwójnego horyzontu – kult słońca.

Wielkiego hymnu do Atona„. Tekst zapisany został na zachodniej ścianie nagrobka faraona  jego, brata królowej Teje (wuja Atona).

„Ukazujesz się piękny na wschodnim widnokręgu nieba, nieżywy, który jest początkiem życia. Kiedy wschodzisz na widnokręgu wschodnim, urodą swoją napełniasz świat cały. Tyś jest piękny i wielki, i lśniący, wznosisz się ponad całym światem, a promienie twoje obejmują wszystkie krainy, wszystko, coś stworzył. Tyś jest słońce, ty sięgasz aż po krańce świata i wiążesz je dla syna swego umiłowanego, i choć jesteś daleko, promienie twoje sięgają ziemi. Kiedy zstępujesz na widnokrąg zachodni, ziemia pogrąża się w ciemności, jakby umarła. Ludzie śpią w domu z nakrytymi głowami i nikt nikogo nie widzi. (…) 

Promienie twoje piastują wszystkie pola, i kiedy wschodzisz, żyją i rodzą dla ciebie. Ty zmieniasz pory roku, aby powstać mogło to, co stworzyć pragniesz, a porę zimową dajesz na ochronę przed żarem. 

Tyś stworzył niebiosa dalekie, abyś wschodził na nich, abyś widział wszystko co stworzyłeś. (…) Gdy wschodzisz – świat żyje, gdy zachodzisz – umiera. Ty sam jesteś czasem życia, a wszelkie istnienie pochodzi od ciebie”. 

Często w bliskości bogów (Horusa, Amona) jest ukazany krzyż anch – egipski symbol życia.[2]

Faraon zmienił nazwę na Echnaton, co znaczy „duch, chwała Atona, promień, blask, emanacja Atona”. Panował 17 lat wraz z małżonką Nefertiti, przez wielu okres ten zwano okresem rządów buntownika. Przez pierwsze 9 lat Echnatona nazywano boga Re-Hor-Achte – Horusem Horyzontu (forma bóstwa słonecznego Re o głowie sokoła, uosobienie dualistycznych aspektów horyzontu). Głównym ośrodkiem kultu Re było miasto Heliopolis w dolnym Egipcie.

Re-Hor-Achte (Horachte) – „Horus na horyzoncie”. Z granitowej steli z inskrypcją (wykonana na rozkaz Totmes’a IV – dziadka Echnatona) znajdująca się między łapami Sfinksa czytamy, iż żyjący obraz Pana Wszechświata – Horachte, jest Sfinks.  Jest to o tyle ciekawe, że Echnaton sam przedstawiał się w postaci Sfinksa o ludzkiej głowie.

Wybudował nową stolicę – Achetaton[3]. W niej powstała m.in. świątynia tzw. Sanktuarium w której oddawał cześć tajemniczemu świętemu kamieniu zwanym  „benben.” w kształcie stożka, piramidy lub bryły schodkowej na metalowej żerdzi. Oryginalny kamień benben umieszczony na kamiennym słupie na dziedzińcu przy Pałacu Benben w Heliopolis wyznaczał Punkt Stworzenia Świata, miejsce „sepi tepi- Czas Początku”. To właśnie tam wkroczyła pierwsza grupa 9 bogów netjeru, których tradycja heliopolitańska nazywa Wielką Dziewiątką. Za istotami niebiańskimi podążyła kolejna grupa zwana Mniejszą Dziewiątką, po nich 3 i ostatnia grupa 9 bogów o zmiennym składzie. W końcu tych ostatnich zastąpiła grupa postaci mitycznych określonych w tekstach Piramid mianem Dusz Niebiańskich- półbogów. (predynastyczna grupa rządząca w Egipcie podczas Złotego Wieku).

Koncepcja chrześcijaństwa powstała w oparciu o kult gwiazd. Czemu?

* Echnaton ma sporo zbieżnych założeń – w tym monoteizm jak chrześcijaństwo. Największe zbieżności dotyczą postaci Mojżesza. Czemu?

*1937 – Z. Freud opublikował artykuł, w którym zasugerował, że biblijny Mojżesz był Egipcjaninem związanym z dworem Echnatona (żydowskie słowo „Adonai”- czyli „Pan”- nazywany ponoć zamiennie ze słowem Jahwe – które zmienia się w „aton”, jeśli przetranskrybować je na alfabet egipski). Księga Wyjścia 12.12: Bóg mówi do Mojżesza: po tym jak „wszystko pierworodne” w Egipcie zginie w noc Paschy, „dokonam sądów nad wszystkimi bogami Egiptu: Ja, Pan” (czyli Aton). Freud wskazał, iż akt obrzezania według prawa hebrajskiego, pierwotnie był praktykowany tylko przez starożytnych Egipcjan i nie występował w żadnej innej kulturze azjatyckiej czy bliskowschodniej. Wniosek: Żydzi odziedziczyli ten zwyczaj, za pośrednictwem Mojżesza od starożytnych Egipcjan.

* 1990 – Ahmed Osman, historyk egipski w książce „Mojżesz, faraon egipski” stwierdził iż Echnaton i Mojżesz to ta sama osoba!

* Słońce umiera na 3 dni podczas przesilenia zimowego, a następnie odradza się na nowo !

* Zodiak to wędrówka Słońca po nieboskłonie [4]

Co ciekawe, to właśnie ten ród ma powiększoną głowę (czaszkę), wyciągnięte rysy twarzy, duże usta. Po jego śmierci władze objął Tutenchamon.

———————————————————————————————————-

[1] Imię Aton pochodzi od egipskiego słowa itn, które początkowo symbolizowało boga Re.

[2] Anch–  hieroglif, który w mitologii egipskiej oznacza życie. Często jest przedstawiany jako atrybut wszystkich wiecznie żyjących bóstw. Jest to symbol nadziei, odwrócenia losu na lepsze, światła wyłaniającego się z mroku. Ankh to egipski praojciec wszystkich krzyży, klucz życia. W starożytnym Egipcie krzyż Ankh był symbolem płodności, a jego kształt miał symbolizować kobiece łono. Miał zapewnić nieśmiertelność i wieczne zdrowie emanując ze swojego wnętrza energię. często trzymany przez bogów.

[3] Heliopolis – to ważne centrum nauki. Miasto otaczał potężny podwójny mór szerokości 13 metrów i wysokości 9 metrów. Nazwa z jęz. greckiego i oznacza „miasto słońca”, nawiązuje do kultu słońca Re – kult wywodzi się ze starszego kultu Boga Atuma zwanego Wielkim Bogiem Doskonałości. Dopiero około 2678 p.n.e. Re w Heliopolis stał się bardziej popularny. Kapłani Heliopolis wierzyli, że świątynię wznieśli dużo starsza rasa boska, która rządziła Egiptem na wiele tysięcy lat przed nastaniem pierwszego króla torusowego. Heliopolis prezentowała od zawsze ogromną wiedze o czym świadczą czerpanie inspiracji takich znamienitych postaci jak Pitagras, Tales, Demokryt czy Eudoksos.

[4] Carl Jung postulował, iż Zodiak jest archetypowym elementem składowym psychiki ludzkiej i powiązał go z teorią „nieświadomości zbiorowej”.

Advertisements