Wiktor Grebiennikow podczas testowania swojego urządzenia

Wiktor Grebiennikow podczas testowania swojego urządzenia

1981 – Wiktor Grebiennikow prowadził w okolicach Nowosybirska badania owadów żerujących w uprawach lucerny. Zbadany w laboratorium pod mikroskopem nie wyróżniał się niczym specjalnym, choć naukowiec wkrótce zaobserwował, że całkowicie bierny w ciemności, podskakiwał, gdy tylko został oświetlony lub ogrzany promieniami słonecznymi. Kokon, który liczył sobie ok. 3 mm długości i 1,5 mm szerokości, był w stanie skoczyć na odległość 30 mm i na wysokość 50 mm. Jego lot był równomierny, prawie bez koziołkowania.[1] Czy mógł go wywołać gwałtowny skurcz larwy? W żaden sposób. Na powierzchni kokonu nie powstawały żadne wgniecenia, a kokon skakał bez względu na to, jak się go obracało. Doświadczenie z wataktora miala amortyzowac ewentualn wybicie kokona rwoneiz zawiodła. Kokon wyskoczył na 42 mm.

Czytaj dalej