Sumer – jest to najstarsza znana nam cywilizacja znajdująca się w Mezopotamii, tj w dzisiejszym Iraku. Jej rozkwit, wiedza, struktura społeczna, a przede wszystkim pismo dało nowe spojrzenie na naszą, zdawałoby się już dobrze znaną drogę do cywilizacji nowożytnej. W Biblii Sumer znamy jako Synear.

1840 – sir Austen Henry Layard na zlecenie Muzeum Brytyjskiego przystąpił do pierwszych prac wykopaliskowych na terenie dawnej Mezopotamii, między Eufratem a Tygrysem. Odkrywa starożytne miasta Sumerów w tym Niniwę, stolicę Asyrii, zlokalizowaną 400 km na południe od Bagdadu (znaną podówczas jedynie ze Starego Testamentu).

1843 – Francus Paul Emile Botle odkopuje fantastyczne świątynie, pałace i Zigurat [1] w mieście Dur-Szarrukin. Jest to stolica Sargona II, króla Asyrii z VIII w p.n.e.

1845 – Sir Henry Rawlison kopiuje trójjęzyczną inskrypcję z kamiennej płyty znalezionej w Behistun w Persji (dzisiejsza Turcja). Następnie w 1986 odczytuje i identyfikuje teksty. Jednym z języków jest akadyjski (używany przez Asyryjczyków i Babilończyków ok. 2000 p.n.e.).

1850 – Layard odkrywa w Niniwie bibliotekę Aszurbanipala w której zapisano wiedzę na 30 tysięcy glinianych tabliczkach. Informacje musiały być intrygująće, bo sam wytrwały kolekcjoner „dawnych tekstów”, Assurbanipal (668-633 r. prz. Chr.). przechwalał się w swych annałach iż: „bóg uczonych w piśmie udzielił mi daru znajomości jego sztuki; zostałem wtajemniczony w sekrety pisania; mogę nawet czytać zawiłe tablice po sumeryjsku; rozumiem zagadkowe słowa rzeźbione w kamieniu w czasach przed potopem„. Jedna z tabliczek opisuje dokonania Sargona I – jako króla Kisz. To dało wskazówkę na datowanie cywilizacji mezopotamskiej minimum na 2400 p.n.e.

Czytaj dalej